Herfst. En waarom je de natuur in moet

Herfst. En waarom je de natuur in moet

“I only went out for a walk and finally concluded to stay out till sundown, for going out, I found, was really going in.”  John Muir (1838 – 1914)

Even er tussenuit? Even heerlijk als een yogapractice is de natuur intrekken. Voetje voor voetje door de natuur stappen. Wie de tijd neemt om écht te vertragen en rond te kijken, merkt een hele andere wereld op. Zeker in de herfst, wanneer de lucht opeens kouder aanvoelt, je schoenen zachtjes wegzinken in de vochtige grond en elk stukje groen ook een palet aan andere kleuren toont.

Kijk even mee naar boven. Is de hemel blauw, grijs of wit? Zijn er wolken of is de hemel even helemaal open? Welke schakeringen zie je in het wolkendeken dat de lucht bedekt? Kan je door het bladerdek zien? Vallen de bladeren stilaan al naar beneden? Als je wandelt in een bos, op een pad of veld dat bezaait is met verkleurde bladeren, blijf dan even staan.Bomen maken zoveel gedaanteveranderingen door. Vroeger dachten de indianen dat bladeren verkleurden onder invloed van jagers in de hemel. In de herfst werd de Grote Beer neergehaald. Het bloed van de jacht kleurde eerst de bladeren rood, wanneer de jagers de beer aan het spit deden om op te eten, kleurden ze geel. Minder mytisch maar niet minder mooi: de bladeren maken een stof aan die rood en blauw absorbeert, waardoor alleen groen nog zichtbaar is. Die stof heeft wel zonlicht nodig. Wanneer de dagen korten en er minder zon voorhanden is, kan de stof het proces niet starten en komen er een veelvoud aan andere kleurschakeringen tevoorschijn.

Wandel verder. Laat je ogen neerdalen naar de dikke, dunne, grote, smalle, oerstevige of buigzame stammen die dat bladerdek ondersteunen. Diepgeworteld trekken ze kromme lijnen door de grond waar je op staat. Ze zijn verankerd, geaard in de grond die ze bewonen. Stel je voor dat je in Tadasana, de boomhouding staat. Met je voeten stevig op de grond, maar met de wind die zachtjes van de ene zijde naar de andere doet dansen. De wortels van een boom lijken ergens op de basis van ons eigen leven. Net als bomen hebben we een stevig netwerk nodig, een sterk fundament om iets op verder te bouwen. Net als bomen staan we in een altijd veranderde omgeving, waaraan we ons aanpassen en in meebewegen. Eeuwenoud, die bomen, maar verder springlevend.

Dwaal met je ogen langs de stammen naar onder, naar die dikke bodemlaag waarin varens en andere planten verschuilen, om op hun beurt als bedekking te dienen voor nog talloze andere soorten die groeien en krioelen net boven het grondoppervlak. Voel hoe elk stukje van je voet de grond raakt en hoe die ondergrond aanvoelt. De veelzijdigheid van deze lagen en diverse soorten, en toch in harmonie met elkaar levend. Natuur is overal waar verschillende soorten floreren, zegt schrijfster Emma Marris in de TED Talk ‘Nature is everywhere…we just need to learn to see it’.  Beloof jezelf een aantal momenten waarin je de natuur in trekt. Niet om te sporten, maar wel om echt te kijken naar hoe gelaagd de natuur echt is.

Sta tenslotte even stil bij hoe de seizoenen het landschap om je heen doen veranderen. De natuur heeft zo’n impact, maakt je stil, zet je aan het denken. Herfst wordt als metafoor graag gebruikt om een van de laatste levensfases te beschrijven: ‘in de herfst van iemands leven’ duidt op eindigheid, vergankelijkheid. De Nederlands dichter J.C. Bloem (1887-1966) schreef veel neer over de herfst. De drie meest voorkomende woorden in Bloems gedichten zijn: leeg, verlangen en hart.’De jaren gaan zoals zij gingen / Er is allengs geen onderscheid / Meer tussen dove herinneringen / En wat geleefd wordt en verbeid. / Verloren zijn de prille wegen / Om te ontkomen aan den tijd / Altijd november, altijd regen / altijd dit lege hart, altijd.’

Blijf dit seizoen dus ook eens stilstaan op je yogamat, voel hoe de herfst je lichaam beïnvloedt en vertraag om te kunnen zien wat er écht rondom jou gebeurt.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *